Διαβάστε-δείτε τον χαιρετισμό του Παναγιώτη Φράγκου, Ταμία του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου, στην ετήσια τακτική Γενική Συνέλευση του ΤΑΥΦΕ, που πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία την Κυριακή, 15 Μαρτίου 2026, στο ξενοδοχείο Divani Caravel:
Σας ευχαριστώ που βρίσκομαι αυτήν τη στιγμή σε ένα πόντιουμ, που πριν μίλησαν όχι απλά έγκριτοι και αξιοσέβαστοι ομιλητές, αλλά έγιναν ουσιώδεις παρεμβάσεις.
Στην ουσία, πιάνομαι από αυτό που είπατε, εμείς είμαστε, το έχω πει και σε άλλες περιπτώσεις, οι πιο μικροί εργοδότες, οι οποίοι όμως έχουν τους περισσότερους εργαζομένους. Και θα επαναληφθώ, γιατί όταν λες την αλήθεια, την επαναλαμβάνεις πολλές φορές, στο ότι εμείς επίσης είμαστε οι εργοδότες εκείνοι, οι οποίοι βρισκόμαστε ακριβώς στον ίδιο χώρο, στην ίδια καθημερινότητα με τους υπαλλήλους μας.
Πολλές φορές τους βλέπουμε περισσότερες ώρες από τις ίδιες οικογένειές μας. Τους πληρώνουμε, αν θέλετε να σταθείτε, με το χέρι μας. Εμείς πατάμε το κουμπί για να πληρωθεί και το ΤΑΥΦΕ και το ΤΑΕΑΥΦΕ και όλες αυτές οι υποχρεώσεις.
Και έτσι θα μπορούσα να σας πω ένα βασικό πράγμα. Θα βγω τελείως από προετοιμασμένες ομιλίες και θα σας πω το εξής. Το γεγονός ότι είμαστε εδώ σήμερα, σημαίνει ότι στεκόμαστε δίπλα σε οποιοδήποτε φορέα, βοηθάει μελλοντικά τους υπαλλήλους μας, γιατί είναι μέλη των οικογενειών μας.
Το σημαντικό, λοιπόν, είναι να δούμε πώς μπορούν αυτά τα πράγματα να δομηθούν. Και χωρίς αίσθηση γκρίνιας, θα σας πω και το εξής. Τα φαρμακεία μπορεί να αύξησαν πολύ τους υπαλλήλους τους, κ. Κονιδάρη, παρότι εγώ είμαι λίαν αντίθετος στην αύξηση του ωραρίου -παρά την πολιτική μου τοποθέτηση.
Όμως, αυτή τη στιγμή, και αυτό το αποδεικνύω σε οποιονδήποτε το αμφισβητήσει, έχουν τη μικρότερη δυνατή κερδοφορία στο οργανωμένο retail και αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα.
Εσείς καθιστάτε τους εργαζομένους μας τυχερούς στο ότι έχουν κάποιες απολαβές, που στο τέλος του δικού μας εργασιακού βίου δεν υπάρχουν.
Συμμετέχω σε επιτροπή του ΕΦΚΑ, την παλιά διοικούσα του ΤΣΑΥ, και κάθε φορά που φεύγω απορρίπτοντας ενστάσεις συναδέλφων, που λένε ρε παιδιά πώς τελείωσα τον επαγγελματικό μου βίο και παίρνω εφτά κατοστάρικα σύνταξη, φεύγω δακρυσμένος.
Είναι άνθρωποι με 42 χρόνια εργασίας. Τα λέω σε εσάς γιατί δουλεύετε μαζί μας, δίπλα μας. Άρα, σίγουρα θέλουμε να παραμείνουν πυλώνες της ασφάλισης που μας επιτρέπουν να δίνουμε στους εργαζομένους μας κάτι για το μέλλον τους επί τη αποχωρήση τους. Το μόνο που εγώ θα σας ζητήσω είναι το εξής.
Επειδή ξέρετε τη βεβαρημένη μας καθημερινότητα, ξέρετε τι έχει ένας φαρμακοποιός, ειδικά στη σύγχρονη κατάσταση με τις πολύπλοκες διαδικασίες, βοηθήστε μας σε όλα τα διαδικαστικά για να μπορούμε κι εμείς να σας βοηθήσουμε ουσιωδώς και νομίζω ότι ξέρετε σε τι αναφέρομαι.
Πάντως, θα το ξανατονίσω -δεν ξέρω αν βρίσκεται άλλος εκπρόσωπος εργοδοτών εδώ. Σκεφτείτε πολύ σοβαρά το γεγονός ότι εμείς θα είμαστε δίπλα σας και Κυριακή μεσημέρι και εκτός ωραρίου γιατί είστε μέλη της οικογένειάς μας.
Δεν θέλω να σας κουράσω άλλο.
Να είστε καλά.
